Zeister restaurant de Pastafabriek

 Zaterdag 19 september in het Italiaans  Zeister restaurant de Pastafabriek gegeten. Halfacht,primetime voor restaurantbezoek. We liepen over de Slotlaan, zij vroeg mij; waar gaan we eten? Naar waarheid zei ik het niet te weten, omdat ik in Zeist nooit uit eten ga. Het liefste wat ik in Zeist doe, is er zo hard mogelijk door heen fietsen, als het kan met de ogen dicht.

Laten we hier maar weer gaan, zei ze, de vorige keer was het toch goed? Okay ,okay, ik probeerde ondertussen door de etalageruit naar binnen te kijken, die was licht beslagen en ik had mijn bril thuis op de tafel laten liggen.
Eénmaal binnen, had ik geen zin meer om terug naar buiten te lopen.

de Pastafabriek

tevreden pastaliefhebbers in de pastafabriek

Het restaurant kent zes tafels, vijf ervan waren bezet, de eerste door familie van de eigenaresse, kale onrustig zittende baarddman met vrouw en drukke kinderen. Er liep een jongen van achttien rond, type hockeytrainer meisjes C4. Hij bleek de ober te zijn, althans hij vroeg ons wat we wilde eten, op de vragen wat kunt u ons aanbevelen, of wat is het dagmenu, gaf hij geen thuis. Ook de vraag; wat vind je zelf het lekkerst bleef onbeantwoord. Waarschijnlijk verwacht ik teveel. Mijn vriendin bestelde alvast een fles wijn en een karaf water. Uiteindelijk bestelden we kip met limon en room. We praatten over schrijven, mensen, relaties, vader en moeders, afwisselend dronken we wijn en water. De salade lag op een rond bord, verschillende soorten sla met blauwe schimmelkaas erover gebrokkeld. Een tafel links van ons twee oude mensen, sprakeloos gebogen over een bord slurp spaghetti, daarnaast een tafeltje met een oude dochter en een nog oudere moeder. Een tafeltje met twee fijnproevers van in de dertig, die de wijn terugstuurde. Tot slot vier pensionadas, donkerblauw AGU-regenkleding

Agu de beste regenkleding

Agu regenkleding; laat de spaghetti maar komen

aan de kapstok; man naast man tegenover vrouw naast vrouw, soms zei er iemand wat, gelachen werd er niet. Een mobiel gaat af; het rinkelende geluid van de grijze plastic kpn telefoon uit de jaren zeventig vult het stille restaurant. Ik zeg tegen mijn vriendin, dat is de laatste keer dat we in Zeist hebben gegeten. Wat een gelatenheid; geen lach geen zwoele oogopslag, geen flintertje sex, de Avonden achter een bord vette pasta.

spaghetti niet alleen inWesterns

spaghetti niet alleen in Westerns

Later op de avond ontving ik een smsje van haar. Je hebt gelijk dat was de laatste keer Zeist, ik ben misselijk van de room en jij had veel meer kip, maar de wijn was top. Je hebt gelijk smste ik, ik ga de wijn navragen. Smste ik terug, maar ik wist al dat ik dat nooit ging doen.

 

Dirk

Geef een reactie