Dodenherdenking 2015

Dodenherdenking 2015

Ik besloot de Dodenherdenking 2015 te  volgen op de televisie en de dag erna een aantal observaties te delen. Het was een rustige, misschien wel enigszins saaie dodenherdenking. Vooraf een gedachte; hoe lang blijft Dodenherdenking nog bestaan? Waarschijnlijk net zolang als koningsdag. Ik zou me kunnen bedenken dat Dodenherdenking stopt wanneer iedereen die de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt is overleden. Wanneer is dat? Waarschijnlijk in 2045.

Mijn observatie’s: ik zag Prins Bernard tussen de oud-strijders staan, hij zag er goed uit. Ik zag een vrouw in het publiek met een abrikoosoranje truitje. Ze had grote borsten en persoonlijk vond ik de cleavage iets te royaal voor een Dodenherdenking 2015.
Waar ik niet aan kan wennen is dat na de twee minuten van stilte het volkslied wordt gezongen en dat het daarna weer stil is. Na het volkslied verwacht ik een orkaan van gejuich, applaus en het we are the champions, of you never walk alone. Niets van dit alles.

dodenherdenking 2015 ook in Zeeuwland

Poetisch zeeuws meisje

Er was een Zeeuws meisje dat een gedicht voorlas ‘Het blijft maar komen’.
Het is ons verteld, zoals de zee zo veelzijdig.
Steeds meer vragen, ze blijven maar komen
Net als de duinen maar blijven groeien
Poëzie; je kan er niet jong genoeg mee beginnen

Dodenherdenking 2015
En dan is daar onze koningin; ze droeg zwarte kleren, stemmig zwart, de kleur van de rouw. Haar ogen op het standje empatisch tot aan de einder. Haar pumps; ze moest goed kijken waar ze liep, de kasseien van de dam zijn verraderlijk voor slanke hakken. Iets te hoge hakken om de doden te herdenken, dacht ik, coquette damestasje in de hand. Ze was wat vaker naar de gym gegaan, lekker bodypumpen op het ritme van industrial grooves. een corset behoorde ook tot de mogelijkheden. De afstand tussen Maxima en Willem was groot, te groot, ik had er met mijn comfortzone nog makkelijk tussen gepast.

maxima op de dam 2015

maxima op de dam 2015

Blijft mij bij het idee dat dodenherdenking steeds meer op de intocht van Sinterklaas gaat lijken. Ik stel voor volgend jaar naar de Prinsengracht  267 te gaan, daar zetten we het dichterlijke meisje op het schild van de betrouwen en lopen we naar de dam. Onze homo’s dragen het schild  en de zigeuners omlijsten het theater met drievingerig gitaarspel. Ik begrijp eigenlijk sowieso niet waarom dodenherdenking zo koninklijke aangelegenheid is?
En op vijf mei, is iedereen eraan; men danst, drinkt en gebruikt. Niemand die nog denkt aan Anne Frank, de oorlog en de verliezers.
Dansen, drinken en stomen.
Tot ver in de nacht
Niemand die er nog iets verwacht,
de stromen ze blijven maar komen.
Dat was Dodenherdenking 2015

Geef een reactie