De kwaliteit van de ouderenzorg anno 2014 deel 1

De kwaliteit van de ouderenzorg anno 2014 deel 1

die beige kolos is de seniorenstoel

die beige kolos is de seniorenstoel

Mijn vader zit op de senioren stoel, een heel lelijke stoel die is uitgevonden om het opstaan uit de stoel te vergemakkelijken.

Mijn vader is 85 jaar oud en zijn voorraad neurotransmitters is minstens met de helft afgenomen. Dan hou je er toch nog 7,5 miljard over, denk ik, dat is veel 7,5 miljard.

de neurotische neurotransmitters

de neurotische neurotransmitters

Op zijn schoot ligt een boek, in zijn rechterhand  houdt hij een Phillips scheerapparaat vast, Zijn hoofd lijkt aan een draadje te bungelen, het schokt en knikt, kwijl zevert uit zijn mondhoek; de aftakeling in een verstilt beeld. Het is halfelf in de ochtend, hij is twee uur uit bed, gewassen door zijn vriendin en ontbeten met zijn vrouw, aan de tafel de Volkskrant gelezen en nu slaapt ie in de stoel. En ik denk; stel je bent 85 jaar oud en slaapt van het etmaal 16 uur en je bent vier jaar geleden waren er nog maar 12 slaapuren per dag. Ok we kijken vooruit en ik denk als ie negentig dan is ie nog vier van bed, van die vier uur slaapt je er nog twee in de stoel. Dan vraagt mijn vader, dat denk ik dat hij vraagt.

‘Dokter kan mijn eten ook intraveneus worden toegediend?´
‘Dat kan, maar dan proeft u niets meer, niets meer van al die  heerlijke maaltijden die uw vrouw elke dag maar weer op deze tafel tovert.’ Mijn vader kijkt de dokter aan, laat hier geen misverstand over bestaan denkt hij, dan sluit hij langzaam zijn ogen, en seconden later kijkt

An eye for an eye

An eye for an eye

hij de dokter weer aan, met zijn Jack Nicholson oog, een hoekige wenkbrauw en glazig santanische blik, de wind sloeg de regen tegen de ramen.
‘Ik proef al jaren niets meer antwoordde mijn vader, dus dat is het punt niet’.
‘Tja, in theorie is dat mogelijk’.
‘Kan ik dat ergens aanvragen, of hoe gaat dat in zijn werk?’|
‘Hoe bedoelt u?.’
‘Als ik astronoutenvoer wil hebben, moet ik dan iets aanvragen? Ik heb altijd al een astronaut willen zijn, weet u’, vervolgde mijn vader.
‘Als u in staat bent’. Mijn vader viel de plattelandsarts in de rede,
‘maar natuurlijk ben ik wilsbekwaam, ik ben alleen maar moe’.
‘Als uw vrouw’, de dokter zette nog een keer aan.
‘Mijn vrouw heeft alleen maar last van mij, al minstens vijftig jaar’, hij zette snel zijn scheerapparaat aan, liet het geluid even horen en zette het apparaat weer uit.

‘Nou, nou meneer Glaastra u heeft anders een fantastische vrouw’.
‘Het één sluit het ander niet uit’.
‘Wel ik zie u volgende maand weer, vergeet niet elke dag uw oefeningen te doen’.
‘Maar, natuurlijk dokter, de oefeningen en drie keer per dag de tanden poetsen, toch dokter’. De dokter knikte en stond op hij knipte zijn traditionele bruine leren dokterstas dicht.
‘Weet u hoeveel tanden ik nog heb?, echte tanden, tanden die leven.’ De dokter zei niets en liep naar de kamerdeur, hij opende deur keek niet meer om en mijn vader riep;
‘drie, drie tanden zijn nog van mezelf en die poets ik drie keer per dag, elke keer één tand.

Ik duw donkerbruine houten antieke tafelstoel hortend en stotend over de zwaar geaccidenteerde natuurstenen vloer, wat een kutvloer denk ik, ook als je niet achter een rollator loopt, denk ik.
‘Dick’, roep ik, hoe is het nou. Mijn vader schrikt wakker en kijkt mij met verwilderde ogen aan.
‘Ik wilde nog even een Senseootje er door drukken, wil jij er ook één?’
Een zenuwtje vraagt hij?
‘Nee, een koffie?’ Ik moet beter articuleren, al jaren vooral bij mijn vader denk ik.
‘Nee, geen koffie anders kan ik niet slapen.’
‘Wat wil je dan?’
‘Een glas water, water is goed voor me, zegt de dokter’

Geef een reactie